Η ΑΦΥΤΟΣ ΣΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ & ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ

Η Άφυτος παρουσιάζεται στα γράμματα και τις τέχνες με τρόπο δυναμικό και ουσιαστικό. Αρχαίοι Ιστορικοί – Φιλόσοφοι που αποτελούν τον πυρήνα της Ελληνικής Εθνοσυνειδησίας, αλλά και νεότεροι δημιουργοί, ζωγράφοι και λογοτέχνες, συνεχιστές μιας αδιάκοπης παράδοσης, αποτελούν τους μιμητές της Αφύτου όπως εμφανίζεται στη διαχρονικότητά τους.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ – ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ 1319Α. 5-28. ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΥΙ παρ. 4-7.

ΑΡΧΑΙΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

15. ΝΥΝ ΔΕ ΔΕΙ ΔΙΟΡΘΟΥΝ ΚΑΙ ΤΩ ΑΦΥΤΑΙΩΝ ΝΟΜΩ, ΠΡΟΣ ΓΑΡ Ο ΛΕΓΟΜΕΝ ΕΣΤΙ ΧΡΗΣΙΜΟΣ. ΕΚΕΙΝΟΙ ΓΑΡ, ΚΑΙΠΕΡ ΟΝΤΕΣ ΠΟΛΛΟΙ, ΚΕΚΤΗΜΕΝΟΙ ΔΕ ΓΗΝ ΟΛΙΓΗΝ, ΟΜΩΣ ΠΑΝΤΕΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΙΝ· ΤΙΜΩΝΤΑΙ ΓΑΡ ΟΥΧ ΟΛΑΣ ΤΑΣ ΚΤΗΣΕΙΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΤΑ ΤΗΛΙΚΑΥΤΑ ΜΟΡΙΑ ΔΙΑΙΡΟΥΝΤΕΣ, ΩΣΤ’ ΕΧΕΙΝ ΥΠΕΡΒΑΛΛΕΙΝ ΤΑΙΣ ΤΙΜΗΣΕΣΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΕΝΗΤΑΣ.
    

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

15. Σήμερα όμως μπορούμε να κάμωμε ωφέλιμες μεταρρυθμίσεις, σύμφωνα προς τον νόμον των Αφυταίων. Διότι, για την επιτυχία του σκοπού που θέλομε (πως δηλαδή μπορούμε να κάμωμε έναν Δήμον γεωργικόν), είναι χρήσιμος αυτός των Αφυταίων. Αυτοί, (δηλαδή οι Αφυταίοι), μολονότι είναι πολλοί, κατέχουν εν τούτοις μικρή έκτασι γης. Όμως όλοι είναι γεωργοί. Διότι εκεί προσδιορίζεται καθενός το εισόδημα, (από την ιδιοκτησία της γης), και όχι από όλη την περιουσία του, την δε γη διαιρούν σε τόσο μικρά αγροτεμάχια ώστε και οι πλέον πτωχοί ακόμη να έχουν εισόδημα από την ιδιοκτησία της γης που να φτάνει το εισόδημα που χρειάζεται για την απόκτησι πολιτικών δικαιωμάτων.

ΗΡΑΚΛΕΙΔΗΣ ΠΟΝΤΙΚΟΣ – «ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ» (ΦΡΑΓΚΜΕΝΤΑ) XXXYIII

ΑΡΧΑΙΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

ΑΦΥΤΑΙΩΝ: ΔΙΚΑΙΩΣ ΚΑΙ ΣΩΦΡΟΝΩΣ ΒΙΟΥΣΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟΤΡΙΩΝ ΟΥ ΘΙΓΓΑΝΟΥΣΙΝ, ΑΝΕΩΓΜΕΝΩΝ ΤΩΝ ΘΥΡΩΝ. ΦΑΣΙ ΔΕ ΠΟΤΕ ΞΕΝΟΝ ΠΡΙΑΜΕΝΟΝ ΟΙΝΟΝ ΜΗ ΑΝΑΛΑΒΕΙΝ, ΕΠΕΙΞΑΝΤΟΣ ΑΥΤΟΝ ΤΟΥ ΠΛΟΥ, ΚΑΤΑΛΙΠΕΙΝ ΔΕ ΑΥΤΟΝ ΕΝ ΤΗ ΑΠΟΣΤΑΣΕΙ ΟΥΔΕΝΙ ΠΑΡΑΔΟΝΤΑ, ΥΣΤΕΡΟΝ ΔΕ, ΚΑΤ’ ΑΛΛΗΝ ΕΜΠΟΡΙΑΝ ΕΛΘΟΝΤΑ, ΕΥΡΕΙΝ ΤΟΥΤΟΝ ΑΘΙΚΤΟΝ.

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Αφυταίοι: Ζουν σαν άνθρωποι δίκαιοι και φρόνιμοι και δεν πειράζουν ξένα πράγματα, έστω και αν οι θύρες είναι ανοικτές. Διηγούνται δε ότι κάποτε ένας ξένος αφού αγόρασε κρασί στην Άφυτο δεν μπόρεσε να το παραλάβει γιατί δεν προλάβαινε το πλοίο, και το αφήκε κάπου παράμερα στην παραλία χωρίς να το παραδώσει σε κανέναν. Όταν δε αργότερα σε άλλο εμπορικό του ταξίδι ξαναήρθε, βρήκε το κρασί άθικτο.